Lot z Paryża na Karaiby: bieg do samolotu, Toyota i pierwszy nocleg

Jest godzina ósma. Żegnamy się z hotelem Ibis i szybko ruszamy na pociąg. Ja to tak nazywam, a przecież to po prostu metro na lotnisku. Na dzień dobry mylimy wyjścia. Ten Ibis ma bardzo dobrą lokalizację, bo stoi praktycznie przy centrum przesiadkowym. Stąd można jechać do Paryża autobusami, taksówkami albo RER-em. My jedziemy lotniskowym metrem na terminal 2. Na mapce widać cały układ: na terminalu 1 wylądowaliśmy, na terminalu 3 spaliśmy, a z terminala 2 wylatujemy. Lotnisko jest olbrzymie.

Odprawa przy automacie i tablica odlotów

Tu człowiek odprawia się sam. Przyznaję szczerze, że nie miałem pojęcia, o co w tym chodzi. Wybieram angielski, zatwierdzam, że nic nie wieziemy, przykładam paszport, wpisuję kierunek. Potem automat pyta o program lojalnościowy, a tego już nie wiem. W końcu się odprawiam, a Adrianka poleciała gdzieś do przodu. Po chwili spotykamy Douglasa i resztę ekipy, więc jesteśmy w komplecie. Stajemy pod tablicą odlotów i sprawdzamy, czy Adrianka zgadnie, dokąd leci. Na szczęście nic nie widzi.

Na styk do samolotu

Okazuje się, że znowu bardzo się spieszymy. Cały czas jesteśmy spóźnieni i to jest non stop gonitwa. Lotnisko w Paryżu chyba nas pokonało, bo spokojnie tego nie da się zrobić. Dzięki Douglasowi omijamy główną kolejkę. Gdyby nie to, na 100% byłoby już po wycieczce. Po kontroli paszportowej biegniemy już sami, bo nawet nie wiemy, ile czasu nam zostało. Na pokład wchodzimy, kiedy samolot jest już pełny. Jest 9:30, mamy 9 minut zapasu.

Przechodzimy przez klasę biznes i premium. Tam bilety kosztowały po 5 tysięcy złotych w jedną stronę, a nasze były o 100 czy 200 złotych tańsze. My lecimy w klasie ekonomicznej. Mamy dwie kamery: jedną na przód i drugą pod samolotem. Pierwszy raz widzę, że można sobie oglądać, co jest pod nami, więc obserwuję dolną kamerę przez całą trasę, choć większość drogi lecimy nad wodą.

Jedzenie na pokładzie i lądowanie

Godzinę po starcie wjeżdża pierwsze danie. Adrianka ma jedzenie wegetariańskie, a ja tak zwane low sugar. Dostaję szampana w fajnej lampce, Adrianka białe wino. Zaskakuje mnie łosoś, do tego coś na słodko i kawałek bułeczki. Na deser są orzeszki, słodka bułeczka, muffinka i jogurt. Przed lądowaniem widzimy mnóstwo jachtów, a potem lotnisko. Kiedy koła dotykają ziemi, w końcu pada odpowiedź: Karaiby.

Siedzieliśmy na samym końcu i prawie wyszedłbym bez walizki, bo zupełnie o niej zapomniałem. Lot trwał ponad 8 godzin, a minął bardzo szybko: coś posłuchałem, coś pooglądałem na monitorach, było jedzenie. Jesteśmy tu pierwszy raz. Po wyjściu uderza nas żar z nieba. Mamy około 25 do 30 stopni i takie temperatury mają nam towarzyszyć.

Toyota z wypożyczalni i lokum z niespodzianką

Dziewczyny poszły po bagaże, a potem jedziemy po zarezerwowane auto. Pan z wypożyczalni zabiera nas do biura. Bierzemy samochód na dwóch kierowców, bez kaucji, z pełnym ubezpieczeniem i automatyczną skrzynią. Dodatkowy kierowca kosztuje 6 dolarów. To Toyota, co zauważyłem dopiero na miejscu. Jak zawsze nagrywam ją z każdej strony. Na tablicy rejestracyjnej widnieje napis „Friendly Island”. Bagażnik jest pełny, a to tylko część bagaży.

Wyjazd organizuje Julia, tak samo jak wcześniej Maderę. Ja wiedziałem, dokąd lecimy, ale nie wiedziałem, jak będzie wyglądała reszta. Już wiemy, że miejscówek będzie więcej. W pierwszej czeka na nas poczęstunek i woda. Potem zadaję wam pytanie: gdzie tu jest łazienka? Okazuje się, że w sypialni. Jest też pralka, woda grzana bojlerem, szafa, ręczniki i wi-fi. Nie wiemy tylko, jak się otwiera okna. Sypialnia przypada nam.