Saint-Martin: rumownia, klify i pierwsze wejście na Maho Beach

Kolejną atrakcją dzisiejszego dnia jest destyleria rumu, czyli będziemy zwiedzać rumownię. Kto mnie zna, ten wie, że jestem rumowy gość. Kiedyś lubiło się różne drinki i wszystko, co było na stole, ale teraz przeszedłem na rumy. Na miejscu jest chyba muzeum rumów i widzę, że odwiedziło je parę znanych osób, na przykład Bill Clinton. Przyznaję szczerze, że nie mam bladego pojęcia, gdzie i jak idziemy. Najpierw okazuje się, że to w ogóle nie jest żadna fabryka rumu, tylko knajpa z lodami. Też jest dobrze, bo to taki beach bar bez plaży, tyle że jest mega głośno. Lody też tu robią, mają własną wytwórnię.

Cynamonowy rum zamiast magnesika

Wchodzimy do środka zobaczyć, co tam jest. Są alkohole i ewidentnie można tu degustować. Wołam Adriankę, bo na półce stoi cynamonowy rum i ja muszę go mieć. Obok jest raspberry, mango rum, spicy rum, a do tego rum cake. Jest grubo. Jak wiecie, magnesików już nie kupujemy, więc wybieramy sobie inne pamiątki. Nie mogłem się zdecydować, ale w końcu coś wziąłem. Okazało się jednak, że nie możemy tego wieźć do Polski, więc tę pamiątkę będę musiał skosztować na miejscu. No trudno, życie.

Samo muzeum jest dosyć ciekawe. W środku można wykupić opcję zwiedzania: pokazują wtedy, jak produkują rum, skąd się wywodzi, i opowiadają całą jego historię. Trwa to około 90 minut i w tym czasie można degustować. Widzimy zresztą grupę, która siedzi w środku i słucha pana opowiadającego historię. Nie chcieliśmy siedzieć tam 90 minut, choć historie są na pewno fajne, więc poszliśmy na skróty i wzięliśmy samą degustację na wynos. Padło na mnie, że jestem kierowcą, więc spróbujemy wieczorem na plażyczce przy naszej chałupie. Zachód słońca z degustacją rumu na Karaibach, no co mogę powiedzieć, fajnie.

Klify, wiatr i dzika plaża tylko z góry

Dzień minął nam bardzo szybko, więc na zachód słońca specjalnie wybraliśmy dziką plażę. Trafiamy na klify, ale fale są dzisiaj mega wzburzone. Na plażyczkę prowadzą schodki, tylko że dzisiaj tam nie zejdziemy. Popatrzymy z góry, jak to miejsce wygląda. Traktujemy to jako zwiad, czy warto tu przyjść, jak już się wypogodzi. Zaczęło nam coraz bardziej wiać i ten wiatr będzie z każdą chwilą większy. Kiedy nie wieje, ludzie się tu wylegują i można przychodzić na zachód słońca. Gdyby nie wiatr, puściłbym dronika.

Jedna rzecz mnie mocno zdziwiła. Dolne piętra wieżowca obok są niewykończone i niezamieszkałe, jakby budowa trwała albo została porzucona, a na trzech górnych piętrach są apartamenty i ludzie normalnie mieszkają. Nie kumam tego. Dalej widać domy z pourywanymi elementami i zerwanym dachem. Z jednej strony stoi cudowny resort, a tuż obok porzucona nieruchomość. Takie tu są skrajności.

Przy parkingu jest karaibska knajpka z wielkim luzem. Bardzo mi się podoba i przez chwilę myślimy, żeby wziąć tu stoliczek. W hotelu obok każdy ma swój basen. Tamtej strony wam jednak nie pokażę, bo za mną jest plaża dla golasów i akurat wpadli mi w kadr.

Zmiana planów: Maho Beach

Robimy szybką reorganizację. Miała być tamta miejscówka, a zaliczamy pierwsze wejście na Maho Beach, czyli najsłynniejszą plażę świata. Jesteśmy na wyspie chyba trzeci dzień i dopiero teraz idziemy zrobić przymiarkę. Plan jest taki, że posiedzimy z półtorej godziny: Adriance będziemy stawiać drineczki, a ja biorę wodę mineralną. Już przy wejściu jest klimacik. To są właśnie Karaiby i o to w nich chodzi. Mówię reszcie, że mogą jeździć po punktach widokowych, a ja tutaj zostaję.

Plaża wygląda inaczej, niż myślałem: to, co brałem za piasek, okazuje się betonowym murkiem. Upatrujemy sobie bar po drugiej stronie i idziemy go zdobyć. Ma nawet basenik i robią tam pizzę. Gorzej z miejscem, bo część stolików jest zamknięta albo zajęta, a ja muszę siedzieć z widokiem, inaczej to w ogóle nie ma sensu. Już myślałem, że jeden pan się zbiera, ale on tylko spokojnie sobie pije.

Nachosy, zachód słońca i samoloty

W końcu wjeżdża karta. Burger kosztuje 20 dolarów, pizza San Martin 20 dolarów, pizza One Way 18 dolarów, a pizza Air France 20 dolarów (listopad 2026). To nie są tanie rzeczy, ale nie ma się co dziwić, bo miejsce jest spektakularne. Za pizzę we Francji też płaciłem 20, a później stwierdzamy, że ceny są tu takie same jak na Korsyce, jeden do jednego. O menu trzeba poprosić, przynosi je pani z obsługi.

Bierzemy nachosy z jalapeno, żółtym serem i guacamole. Myślałem, że będą podobne do tych, które zamawiamy w Hard Rocku, i faktycznie są bardzo podobne, tyle że trzeba je pakować widelcem. W środku jest fasolka i prawdopodobnie chili con carne, więc Julka tego nie zje. Ja piję wodę mineralną, bo nadal jestem kierowcą.

Siedzimy i czekamy na zachód słońca. W oddali odpływa wielki wycieczkowiec, jachty wypływają na wieczorny rejs, a obok startują i lądują samoloty. Bar pomału się zapełnia, bo po zmroku będzie tu mnóstwo ludzi, a część stolików ma rezerwację. Na koniec ląduje naprawdę wielki samolot, prawdziwa krowa. Żyć, nie umierać. Teraz już wiem, co znaczy pojechać na Karaiby.