Sint Maarten: stromy podjazd, zamknięty taras widokowy i rybna kanapka

Dzisiaj robimy objazd wyspy. To taki zwiad i fotostopik: chcemy zobaczyć, co gdzie jest, jak wygląda i gdzie są plaże. Na początek nadmorskie krajobrazy. Po drodze widzimy czaple, kozy i drzewa mangrowe, a klimat jest trochę jak z „Cast Away”. Muszę powiedzieć, że jestem zdziwiony tymi krajobrazami. Takich jak tutaj w ogóle nie widziałem.

Wieża widokowa i morze jak na Zanzibarze

Dojeżdżamy do kolejnego punkciku widokowego, przy którym postawili wieżę widokową. Bardzo fajna miejscówka. Widać stąd wyspę, na którą ludzie starają się dojść, ale my dzisiaj nie będziemy jej zdobywać. Poczekamy na mniej pochmurny dzień, a tutaj i tak będę musiał jeszcze wrócić, choćby żeby puścić drona. Dziewczyny mówią, że chmurki są fajne, bo przynajmniej słońce tak nie smali. Przyjechaliśmy w szczycie sezonu na Karaibach, a mimo to ludzi nie ma za dużo. Jest w sam raz, choć jak przypływają cztery statki i wysypuje się z nich 15 tysięcy osób, to robi swoje. Morze porównujemy do Zanzibaru.

Jedziemy dalej i znowu przekraczamy granicę, więc jesteśmy z powrotem w Holandii. Droga robi wrażenie, a dziury są takie, że aż wzdycham. Mijamy luksusowe resorty. Zauważyłem tu jedną rzecz: jak plaża należy do hotelu, to się na nią nie dopchacie albo nie dostaniecie. Chyba że macie wypożyczony ponton. Bardzo dużo plaż jest tutaj hotelowych, więc jeśli mieszkacie w takim resorcie, macie pewniaka, że macie super plażę. Mijamy też Marriotta, w którym mieliśmy w ramach challenge’u coś zjeść. Przy drodze stoją znaki, że trzeba jechać bardzo powoli, bo chodzą iguany. I faktycznie, przed chwilą widzieliśmy je na drodze.

Ostatni raz dałem sobie wyznaczyć taką trasę

Trasę wyznacza Douglas. Najpierw widzimy przed sobą górę i myślę, że to chyba jakaś przesada. Jadę pod górę, a za zakrętem czeka jeszcze bardziej stromy podjazd. Do tego dziury po prawej stronie. U nas w Polsce chyba najstromiej jest do 10%, bo przyszłaby zima i byłby koniec. Ten samochód zaraz będzie jeździł pionowo. Mówię Douglasowi, że ostatni raz mi taką drogę wyznaczył. Na końcu droga po prostu się kończy. Chwała Bogu, że potem jest już na dół. Tylko polski turysta jest taki zdolny, żeby tu wyjechać.

Zamknięty taras i kamienie zamiast punktu widokowego

Widok, dla którego tu jechaliśmy, jest na samej górze, ale taras jest nieczynny i nie można na niego wjechać. Pewnie został zniszczony. Szkoda, bo widok byłby niesamowity, na obie strony wyspy. Zostaje nam punkcik, który właściwie nie jest żadnym punkcikiem. To po prostu leżące kamulce, z których niektóre mogą się ruszać, do tego krzaki i ani jednej barierki. Douglas chciał pochodzić dalej, ale wszystko zaczęło się ruszać. Adrianka jest w klapkach, więc ustawiam ją w jednym miejscu i mówię, że więcej nie może się ruszać. Robimy zdjęcie na Instagrama. W oddali widać Philipsburg, prawie jak Nowy Jork.

Czy przyjechałbym tu drugi raz? Nie. Najlepsze, co tu było, to droga dojazdowa. Jak chcecie mieć pełne gacie, to polecam, bo ja prawie miałem. Widok jest ładny, ale krzaki go zasłaniają i bez drona nie opłaca się tu jechać. Cały widok był na dronie.

Cztery wycieczkowce i McDonald’s na Sint Maarten

Zatrzymujemy się w miejscu, z którego widać cztery kruzy. Łącznie wysypało się z nich 15 tysięcy osób. Kruzy przypływają tu codziennie. Przypłynie nawet największy wycieczkowiec świata, ale nas wtedy już nie będzie, czego żałuję. Za górką jest lotnisko. Norwegian jest jeszcze przypięty linami do nabrzeża.

Potem w końcu wymarzony McDonald. Pozdrowienia dla Agi i Kondzia. Nie ma tu zamówień ekranowych, a w środku jest mega zimno, bo klima jest wkręcona na maksa. Nie da się wysiedzieć, więc jemy w aucie. Spodziewałem się czegoś wyjątkowego, a menu w 99% jest takie jak w Polsce. Różnica to Filet-O-Fish, którego zawsze je Adrianka na wyjazdach, a którego u nas nie ma. Ja w McDonaldzie nie jem. Kanapka rybna Adrianki różni się od tej z Wiednia, gdzie był tylko kotlet. Tu jest olbrzymia, z dużym kawałkiem ryby, pomidorem, sałatą i sosem majonezowo-śmietanowym, a bułka jest jakaś inna. Byliśmy po stronie holenderskiej, więc ciekawe, czy McDonald po stronie francuskiej będzie inny.

Wieczorem parkujemy na zakręcie pod Royal Palm Hilton i idziemy główną ulicą. Holenderska strona to w większości kasyna, knajpki, bary i rozrywkowe kluby. Po drodze kłócimy się, czy mówi się Burger King, czy King Burger. Ja mówię Burger King, Adrianka King Burger. Kolacja miała być właśnie tam, a wylądowaliśmy w pizzerii, gdzie bierzemy z Douglasem dużą pizzę.