Przejdź do treści

St. Barth: promem na wyspę milionerów, luksusowe sklepy i plaże

Film z

St. Barth: promem na wyspę milionerów, luksusowe sklepy i plaże
Kadr z filmu

Ten dzień zaczynamy bardzo wcześnie. Jest 6:30 rano, dosłownie zaczyna świtać, a my trzeba było wstać o 5:00. Wszystko dlatego, że płyniemy na sąsiednią wyspę, a wypłynięcie jest skoro świt. Najpierw musimy jeszcze znaleźć miejsce, z którego odpływamy, bo choć port jest mały, wcale nie jest to takie proste. W końcu lokalizujemy miejscówkę: na razie wisi na niej napis „Closed”, a obok informacja „High speed ferry, 40 minutes to St. Barth”. Płyniemy więc na St. Barth, ponoć fajną wyspę tuż obok.

Samochód zostawiamy na parkingu, można powiedzieć strzeżonym. Ta wyspa jest zresztą jedną z najbezpieczniejszych na świecie, pojęcie złodziejstwa czy włamań do aut totalnie tu nie istnieje. Oni żyją z turystyki, turysta to chodzący portfel, więc trzeba dbać o jego zadowolenie.

Odprawa paszportowa i prom na St. Barth

Okazuje się, że nie tylko my płyniemy na St. Barth. Nagle tworzy się kolejka i dobrze, że przyszliśmy wcześniej, bo bylibyśmy w niej ostatni. Jest tu odprawa paszportowa, więc dobrze, że wzięliśmy paszporty ze sobą. Przyznaję szczerze, że sam bym nie wziął. Po odprawie bilecików idziemy spacerkiem na łódkę, a po drodze mijamy genialną palmiarnię: gęste palmy z kokosami. Jest też kontrola paszportowa i dostaję pieczątkę. Na pokład wsiadamy właściwie jako ostatni i wypływamy. Jest i Adrianka, oczywiście cała na biało, bo jakby inaczej.

Po drugiej stronie znów czeka odprawa paszportowa, co mnie pozytywnie zdziwiło. Adrianka tłumaczy, że to normalne: wyjechaliśmy z Holandii, czyli z Sint Maarten, a wjeżdżamy do Francji. Mamy więc kolejną francuską wyspę do zdobycia. Byliśmy już na Korsyce i na Saint-Martin, teraz dochodzi następna. Aż z ciekawości sprawdzę, ile tych francuskich wysp zostało nam jeszcze do zwiedzenia.

Prada, Dolce & Gabbana i Patek Philippe

Idziemy zorganizować sobie samochodzik i od razu żałuję, że nie pomyślałem o skuterkach. Można je tutaj wypożyczyć i robić wyspę na skuterach, a to zdecydowanie większa frajda niż samochód: wiatr we włosach i w ogóle.

Po drodze oglądamy sklepy: Prada, Dolce & Gabbana. Douglas mówił, że to karaibskie Saint-Tropez, i dlatego od razu mi się tak skojarzyło. Myślałem, że tu będzie koniec świata, a jest wręcz przeciwnie. Jest nawet Patek Philippe, a jak gdzieś jest sklep Patka, to już chyba jedno z najbogatszych miejsc na świecie. Patek jest w takich miejscach jak Dubaj czy Katar. Powiem tak: dobrze, że portfel zostawiłem po tamtej stronie.

Wszystko jest tu mega luksusowe, a mnie zaczyna brakować słów, żeby opisać wrażenia. To jedne wielkie ochy i achy. Wypatruję super miejscówkę na kawkę albo espresso, potem swoją knajpkę z klimacikiem. Mam wielką ochotę powłóczyć się po tym mieście po południu, kiedy wszystko będzie otwarte. Przez chwilę wydaje się też, że zgubiliśmy dzieci, ale znalazły się. Może następnym razem się uda.

Samochód z wypożyczalni i mini lotnisko

Żeby zwiedzić wyspę, trzeba mieć albo skuterek, albo samochód. Nasz samochodzik z wypożyczalni jest malutki. Marzył nam się kabriolecik, ale nie było, wszystkie już wybrali. Trzeba je brać dużo wcześniej. Na pół dnia taki samochód też jest jednak dobry. Przed wyjazdem wszyscy filmujemy auto i robimy zdjęcia, co gdzie jest. Dlaczego? Żeby potem pan nie powiedział, że tej dziurki i tej szparki nie było. Douglas wymienia się jeszcze kontaktami na wszelki wypadek. Mamy takiego farta, że Douglas jest Francuzem, a przyjechaliśmy do Francji, więc czujemy się jak u siebie w chałupie. Na tutejszych uliczkach przejeżdża się na grubość lakieru.

Pierwszy fotostopik robimy przy lotnisku. Parking jest tak zrobiony, żeby można było popatrzeć, jak startują prywatne samolociki. To naprawdę mini lotnisko, pas ma chyba z 200 metrów, góra 300. Wysepka jest malutka, więc szybko ją zrobimy. I pamiętajcie: jak tu kiedykolwiek przylecicie, bierzcie kabrioleta, to podstawa na takich wyspach.

Plaże: widoki jak z Madery, Flamands i pas startowy

Wyspa jest mała, ale Adrianka mówi, że wygląda jak Madera. Dojeżdżamy do końca drogi, na rondo, i w dół już nie jadę. Przy pierwszej miejscóweczce bardzo ciężko jest z parkowaniem, co mnie zresztą nie dziwi. Idziemy zobaczyć plażyczkę. Morze jest dzisiaj wzburzone. Gdyby woda stała, ludzie od razu by się tu kąpali. Mnie to miejsce naprawdę przypomina Maderę: jak pokażę komuś takie zdjęcie, każdy powie, że to Madera. Okazuje się też, że na dół można było zjechać samochodzikiem, no ale kto to wiedział. Są tu również żółwie. Takiego dużego żółwia widziałem wcześniej na Kefalonii. Na mapce jest jeszcze jedna plaża, ale trekkingowa: trzeba do niej przejść górą, za górę.

Kolejny fotostopik to Flamands. Parkuję ostrożnie, bo dookoła są same prywatne miejscówki. Dzisiaj większość przystanków to fotostopiki, bo na taką wyspę przyjeżdża się, bierze skuterek albo kabrioleta i zwiedza, albo rzuca walizkę w jedno miejsce. Warto by tu przyjechać na weekend: piątek, sobota, niedziela, bo wizualnie jest sztos. Ja już wiem, co znaczy słowo „Karaiby”. Szkoda, że człowiek nie może posiedzieć jak ci ludzie i patrzeć na fale. Nagram sobie ten kawałeczek, zapętlę i będę puszczał.

Na następnej plaży farciarsko udaje nam się zaparkować przy samym przejściu. To Saint-Jean, plażyczka przy samym pasie startowym, bardzo podobny numer jak na Sint Maarten. Dzisiaj jest jednak gruby przypływ i cała plaża jest zalana. Mamy wietrzną pogodę, a wczoraj lał deszcz i było tak brzydko, że w ogóle nie nagrywałem. Traktowałem to jako odpoczynek. Ta plaża jest odizolowana, więc ludzie nie robią sobie tu zdjęć z samolocikami jak na Sint Maarten. Nie ma też żadnych nudystów, nie ma nikogo.

Wyspa willi i beach barów

St. Barth to wyspa dla bogaczy, takie Saint-Tropez na Karaibach. Jest tu cała masa domków i praktycznie wszędzie są willijki do wypożyczenia. Zaglądamy do lokalnego beach baru. Może mają tu też hotel, a na miejscu jest sklepik z T-shirtami. Szkoda, że musimy już lecieć na następną plażyczkę, bo jest karaibsko, taki fun i luz.

Nie spodziewałem się, że za takie małe pieniądze można tutaj przyjechać. Myślałem, że to kosztuje miliony monet, a wbrew pozorom nie jest takie drogie. Widziałem dużo droższe wycieczki na Dominikanę niż to, co my teraz robimy, z wynajęciem chałupy, samochodu i drugiego samochodu. A to jeszcze nie koniec, bo rajd po wyspach dopiero nam się zaczął.

Plażyczka zaliczona, sfotografowana, roleczki nakręcone. Jak zwiedzimy wyspę, chcemy zatrzymać się gdzieś na wykwintnym obiadku, Adrianka mówi, że koniecznie. Chcielibyśmy przetestować jakiegoś kebaba, ale tu nigdzie ich nie ma. Są same ekskluzywne dania i wykwintne talerzyki. Na koniec startuje jeszcze jeden samolot. Jaka wyspa, takie lotnisko.

Z tego filmu

  • Na St. Barth płynie się szybkim promem z Sint Maarten, według tablicy rejs trwa 40 minut. My wypływaliśmy skoro świt, po pobudce o 5:00.
  • Trzeba mieć ze sobą paszporty: odprawa paszportowa jest przed wejściem na prom i po przypłynięciu, bo płynie się z holenderskiej części na francuską wyspę.
  • Na miejscu można wypożyczyć skuter albo samochód. Kabriolety trzeba rezerwować dużo wcześniej, dla nas już ich zabrakło.
  • Przy odbiorze auta z wypożyczalni robimy zdjęcia i filmujemy jego stan. Z parkowaniem przy plażach bywa ciężko, a wokół jest dużo prywatnych miejsc.
  • Przy małym lotnisku jest parking, z którego widać startujące samoloty. Plaża Saint-Jean leży przy pasie startowym, ale jest od niego odizolowana.

Film

Film odtworzy się z YouTube po kliknięciu. Otwórz na YouTube