Saint-Martin: rajskie plaże, opuszczone hotele i różowa landrynka

Dzisiaj mamy gonitwę po plażach francuskiej strony Saint-Martin. Zaczynam od fajnego bajeru, który wpadł nam w oko: myśleliśmy o tym, żeby wypożyczyć sobie Polarisa i pojeździć nim po wyspie. Jak jesteście na dwie pary, to wcale nie są wygórowane pieniądze, bo wychodzi 100 euro dniówki na parę (listopad 2026). Frajda jest nieziemska, bo to wiatr we włosach, a jeździć jest tu gdzie. Myśleliśmy, że na wyspie nie będzie za dużo do zobaczenia, i już się zdziwiliśmy.
Szukam parkingu, ale w samym mieście nie zaparkujemy, nie oszukujmy się. Podjeżdżamy więc kawałek dalej, zostawiamy samochodzik i robimy sobie spacerek plażą. Wjechaliśmy akurat na wioskę emerytów, którzy mają tu swój specjalny dom. Może na emeryturze też będę tu siedział, bo to miejsce mi się podoba.
Eleganckie hotele i pustostany tuż obok
Pokazuję wam piękny, elegancki hotel, w którym można się chillować, a zaraz obok, z drugiej strony, stoi nieruchomość wolna, do sprzedaży. Nie wiem, czy cena jest okazyjna, ale takich nieruchomości jest tutaj całe mnóstwo. Naprawdę mnie to dziwi: jest taka sinusoida, hotel, pustostan, hotel. Wiem, że to pozostałość po huraganie, który rozwalił tu wszystko. Kto miał pieniądze, ten sobie odbudował, a kto nie miał, u tego tak to właśnie wygląda. Strasznie mnie jednak ciekawi, że nie ma tu inwestorów. Wychodzi na to, że to się nie zwraca.
Z drugiej strony większość ludzi jeździ do Egiptu, słyszę to od dziecka. Teraz jest też moda na Dubaj, bo z Katowic samolot lata tam codziennie, nawet dwa razy dziennie. Jeżeli lot kosztuje 500 czy 600 zł w jedną stronę (listopad 2026), to można wyskoczyć na weekend na plażę. Za 2000 zł spędzicie weekend w Dubaju w bardzo fajnych okolicznościach albo za 3000 zł w Zakopanem. Taki jest wybór.
Jak lecieliśmy na Karaiby
Do Dubaju nie leci się trzech dni, a my tutaj lecieliśmy właśnie trzy dni. Kto nie wie, temu mówię: wzięliśmy Lufthansę, lot łączony z przesiadką w Monachium. Wieczorkiem wylądowaliśmy w Paryżu i nie lecieliśmy już na miasto, tylko poszliśmy się przespać. Rano wstaliśmy wypoczęci i wsiedliśmy do samolotu. Samoloty z Paryża są tutaj mega tanie, bo to jest Francja: leci się albo z Holandii do Holandii, albo z Francji do Francji. Cenami nie chcę rzucać, ale tam i z powrotem wyniosło nas to mega tanio.
Sam lot z Paryża trwał 8 godzin. Pościągałem sobie podcasty, zaległe filmiki z YouTube’a, ogarnęliśmy Netflixa i te 8 godzin minęło bez problemu. Tym bardziej, że picie w samolocie jest za darmo: winko i szampanik bez ograniczeń. Zagwarantowane były dwa posiłki, ale nie ma takiego bufetu, że prosicie o to i o tamto. Jeśli ktoś jest mocno głodny, może wziąć ze sobą kanapki na drogę. Polecam zwłaszcza te z ogórkiem, Adrianka robi najlepsze.
Różowa landrynka z DJ-em i piwo za 20 euro
Spacerek po plaży na Karaibach to po prostu miazga. Fotostopik jest non stop, więc musicie mieć w telefonach bardzo duże karty pamięci, bo szybko się tu kończą. W wodzie siedzi mnóstwo ludzi. Ja cały czas chodzę w kąpielówkach, bo tutaj człowiek nie zna dnia ani godziny. W końcu wchodzę do wody i jest gorąca. Łódki dziś nie wypożyczamy, ale mogę uchylić rąbka tajemnicy: w następnych odcinkach zobaczycie, jak płyniemy łodzią na sąsiednią, ekskluzywną wyspę, gdzie nocleg kosztuje fortunę. Nazywają ją Saint-Tropez na Karaibach. My zamiast noclegu wybraliśmy wycieczkę.
Trafiamy do kolorowej restauracji, którą nazywamy różową landrynką. Jest DJ, jest grubo i kolorowo. Już byłem pewny, że jakimś cudem zdobyliśmy miejscówkę na dole, ale jednak się nie udało. Gdybyśmy jedli obiad, to tak. Jest jednak tak skwarno, że jeść nam się nie chce, a zamawiać jedzenie na siłę, żeby tylko usiąść, nie będziemy. Rezygnujemy i idziemy dalej, bo przy tej temperaturze człowiek jest odwodniony i trzeba się napić czegokolwiek lodowatego.
Ludzie siedzą i piją, a człowiek idzie taki wysuszony. Jest tu luxury dzielnica, w której piwo kosztowało 20 euro (listopad 2026), a zaraz obok stoi zniszczony domek pod hasłem „love” i panuje totalny chill. Architektura to cały czas skrajność. Po drodze dowiaduję się jeszcze, że żona zasypia, kiedy mnie ogląda. Adrianka precyzuje: tylko wtedy, gdy każę jej oglądać swój film.
Plaża z leżakami, basenem i dwoma barami
Szybka zmiana plaży: lądujemy w totalnie innym miejscu, dosłownie na szarym końcu wyspy. Są tu piękne domki kolonialne. Strona francuska jest zdecydowanie inna od holenderskiej, to dwa różne światy. Tu jest chillout, cisza, spokój i autentyczność, ludzie czytają książki. Po stronie holenderskiej jest zabawa i rozrywka.
Dochodzimy do prywatnej plaży, co oznacza, że wchodzimy i płacimy. Jest beach restaurant, stoliczki z widokiem na morze, leżaczki i wersja z basenem. Biorę też wreszcie mapkę wyspy. Miałem już takie przypadki, że jeszcze się nie rozgościłem, a już leciałem na następną plażę, więc tym razem strajkuję: nigdzie nie jadę, chcę się napić. Zostajemy. O pieniądzach nie będziemy rozmawiali, ale układ jest taki, że ja stawiam miejscówkę, a młodzi płacą za napoje. Dla mnie na dzień dobry litr wody mineralnej gazowanej. Siedzimy pod parasolkiem, w innym miejscu, niż mieliśmy siedzieć, ale też jest fajnie.
Idziemy na spacer brzegiem, bo mam plan życiowy na 10 000 kroków dziennie. Nieraz uda mi się go zrealizować, nieraz nie. Jest 28 stopni, a słońce chowa się za chmurkami, z czego nieraz się cieszę, bo inaczej strasznie smali. Na górze wypatruję fajne bungalowy. Na końcu plaży czeka coś szokującego: z jednej strony beach bary pękają w szwach i brakuje wolnych miejsc, a 100 metrów obok stoi lokal z takim potencjałem, prywatny i cały zamknięty. Nie kumam, o co tu chodzi. Jest tu jeszcze jeden beach bar na dole. Na górze nie mogliśmy się doczekać napojów chłodzących, więc zszedłem do niego i zostałem obsłużony w dwie i pół minuty. Potem sesja zdjęciowa na Instagrama, odkładam kamerkę i do wody.
Ostatnia plaża: zamknięta bramka, żółwie i wielkie fale
Jest już po 16:00, a słońce zachodzi tu o 18:00, więc zostały nam dwie godziny i jeszcze jedna miejscóweczka. Na tę plażę z naszej strony nie da się wjechać, bo bramka jest zamknięta. Douglas z Julią poprosili i wyjątkowo nam otworzyli, ale usłyszeliśmy, że normalnie wjeżdża się od drugiej strony, bezproblemowo. O dostęp trzeba poprosić w internecie.
Podobno są tu żółwie. Ciekawe, czy naprawdę. Wszyscy idą w przeciwną stronę niż my, jakby ogłosili ewakuację. Od razu widać duże, olbrzymie fale i to, że plaża jest przeolbrzymia, ciągnie się w jedną i w drugą stronę. Siadamy sobie na piasku, do zachodu mamy półtorej godziny. Do wody chyba nie będę tutaj wchodził, chociaż nie wiadomo.
Na koniec wracamy do knajpy, w której byliśmy rano. Chcemy zobaczyć, jak wygląda wieczorem i czy da się usiąść na małego drineczka. Gra muzyczka, są jacyś ludzie, lokal działa jeszcze do 19:00, więc szansa jest. Okazuje się jednak, że bufecik jest już zamknięty, a kuchnię właśnie zamykają. Nie siedzimy więc tutaj.
Z tego filmu
- Wypożyczenie Polarisa do jeżdżenia po wyspie to około 100 euro dziennie na parę, gdy jedzie się w dwie pary (listopad 2026).
- Lecieliśmy Lufthansą z przesiadką w Monachium i noclegiem w Paryżu. Lot z Paryża trwał 8 godzin, na pokładzie były dwa posiłki oraz darmowe napoje, w tym wino i szampan.
- Po francuskiej stronie eleganckie hotele sąsiadują z pustostanami po huraganie. W luksusowej dzielnicy piwo kosztowało 20 euro (listopad 2026).
- Na plaży z płatnymi miejscami są leżaki, parasole, basen i restauracja. W barze na dole zostałem obsłużony w dwie i pół minuty, na górze czekało się dłużej.
- Na ostatnią plażę wjeżdża się od drugiej strony, a o dostęp trzeba poprosić w internecie. Słońce zachodzi około 18:00, a lokal, do którego wróciliśmy wieczorem, był już zamknięty.