Saint-Martin samochodem: stromy podjazd, punkt widokowy i granica

Ruszamy na zwiedzanie wyspy samochodem. Na początek, patrząc na motoróweczki przy brzegu, rozmawiamy z Sonią o pontonie. Planujemy kupić sobie taki pontonik, coś około trzymetrowego, bo ten, który widzimy, jest zdecydowanie za mały. Sonia myślała, że chcemy emigrować na inną wyspę. Potem szukamy parkingu, a o parking trzeba tu naprawdę walczyć. Samochód jest obowiązkowy. Będziemy tu prawie dwa tygodnie i nie wyobrażam sobie tego bez auta. Wyspa jest jednak malutka i parkuje się po prostu tam, gdzie się da. Dlatego warto brać jak najmniejsze auto. Tym też się kierowaliśmy, biorąc naszą Toyotę, i nam w zupełności wystarcza.

Douglas namawia nas na stromy podjazd

Douglas namówił mnie na drogę pod górę. Mówi do mnie „Polish cykor” i szczerze, sam mam teraz cykora. Droga jest coraz wyżej, a ja cały czas myślę o tym, że jak coś będzie jechało z góry, to my nie ruszymy. Aż mi się ręce spociły. Dobrze, że to jest automat. Na manualu piłowalibyśmy jedynkę. Na dodatek orientuję się, że mam jeszcze włączony tryb sport. Na niektórych odcinkach jedziemy dosłownie 5 na godzinę, a wolniej się nie da, bo samochód by stanął. Do tego dziury i kamienie.

Ja nawet nie wiedziałem, że samochody są w stanie wyjechać pod takie góry. To, co zrobiliśmy na Maderze, to był pan Pikuś w porównaniu do tego, a tam też się bałem i spękałem. Tutaj Julka trafnie zauważyła, że byłem zmotywowany, bo wiem, że tu pewnie nie wrócę. To może być ten jeden jedyny raz w życiu i głupio byłoby zrezygnować z takiej atrakcji. Zaryzykowałem i wszyscy byli zaskoczeni. Sam jestem z siebie dumny. To zresztą jeden z 25 challenge’ów, które robimy na tej wyspie.

Koniec drogi i pieszo na punkt widokowy

Kiedy wydaje nam się, że jesteśmy na miejscu, okazuje się, że to koniec drogi. Według Google miał tu być punkt widokowy, a stoimy przy Villa Ocean View, a dalej przy Villa Paradise. W końcu wyżej już się nie da. Zostawiamy samochodzik i idziemy dalej na nóżkach. Przy aucie wychodzi iguana. Mamy wyzwanie, kto pierwszy znajdzie iguanę, a Julka znowu jej nie widziała. Przez całą drogę mówiła, że jestem kłamcą i żądała dowodów. Teraz we trójkę zrobiliśmy iguanie zdjęcia, a Julki akurat nie było.

Na górze stoją anteny, chyba telefoniczne, telewizyjne albo radiowe. Najpierw trafiamy na niewłaściwe miejsce. Widok był nawet ładny, ale to nie ten, na który się chodzi. Właściwy punkt jest z boku, przy budce. Stamtąd mamy widok jak z helikoptera. W dole stoją cztery wycieczkowce, a jak przypływają cztery takie bydlaki, to jest piętnaście tysięcy ludzi. Obudziliśmy się w pięknym, słonecznym dniu, a teraz nadciągają chmury deszczowe. Po nich jednak znowu będzie słońce. Po zejściu mogę powiedzieć, że trasa ma 700 metrów pod lekką górkę, więc liczy się podwójnie.

Klimatyczna knajpa i wielkie iguany

Kolejną miejscówkę wybrała Julka. Nie mam pojęcia, co to za miejsce, ale stoi tu mnóstwo samochodów, a nad nami wisi olbrzymia restauracja. Dochodzą dźwięki muzyki i czuć fajny vibe. Knajpa jest sztos. Część miejsc jest tylko na rezerwację, ale udaje nam się usiąść. Wypijamy kawkę, płaci Douglas, i jedziemy dalej dookoła wyspy.

Po drodze spotykamy prawdziwe potwory: dwie wielkie iguany, a wyżej idzie trzecia. W lesie była jeszcze jedna. Robi to olbrzymie wrażenie. Wygląda na to, że to są gody, więc zostawiamy je w spokoju.

Granica Sint Maarten i Saint-Martin

Podjeżdżamy na chyba stary punkt graniczny. Widać napis „Witamy we Francji”, czyli my jesteśmy jeszcze po holenderskiej stronie. Nauczyłem się, że holenderska strona to Sint Maarten, a francuska to Saint-Martin. Granicę wyznacza słupek graniczny, więc „Checkpoint Charlie” zaliczony. Douglas robi zdjęcia, dziewczyny pozują. Lecimy na kolejną miejscówkę, prawdopodobnie do McDonald’s.