Przejdź do treści

Philipsburg i Maho Beach: kolorowe uliczki, tablica przylotów i samoloty

Film z

Philipsburg i Maho Beach: kolorowe uliczki, tablica przylotów i samoloty
Kadr z filmu

Zaczynamy od przejścia na drugą stronę, które wygląda jak mistrzostwo świata. Karaiby robią robotę. Wychodzimy na promenadkę, na której będziemy się dzisiaj bujać, i od razu schodzimy ze szlaku, więc trzeba wracać. Philipsburg to takie miasteczko, w którym można się pół dnia gubić. Będziemy je widzieć dwa razy: teraz, kiedy nie ma ludzi i jest spokój, i potem, kiedy będzie tak gęsto, że przejścia nie będzie. Jak się uda, zobaczycie też tę drugą wersję.

Kolorowe uliczki i mniej turystyczna promenada

Wchodzimy w ciekawą dzielnicę. Tam była główna promenadka, a tutaj jest ta mniej główna, za to bardziej oryginalna i naturalna, taka „localsowa”, już nie tak mocno turystyczna. Dzień mamy wietrzysty i przyznaję, że wieje. Z dwojga złego na zwiedzanie miasta cieszę się z takiej pogody, bo inaczej byśmy się tutaj zagotowali. Karaiby mają temperaturę dla mnie nie do zniesienia. Adrianka znosi ją wspaniale, a ja się gotuję. Między nami jest 10 stopni różnicy: ja uwielbiam 21 i jestem w raju, a ona musi mieć 31.

Kolorowych uliczek jest tu strasznie dużo i trzeba im przyznać, że architekturę mają super. Pod słońce nagrywa się źle, bo wybiela mi wszystkie kolory, ale w drugą stronę jest sztosik. Dziewczyny robią sobie artystyczne zdjęcia z amerykańskim cadillakiem, bardzo fajną furką. Zastanawiamy się nawet, czy z tego spacerku nie zrobić jednego odcinka o nazwie Philipsburg.

Przerwa na piwko z widokiem na morze

Jesteśmy przy Old Street i dziewczyny dalej robią zdjęcia. Ja nie wszystkie sesje fotograficzne przepalam: po 50 klatce miałem dość, więc idę usiąść i napić się czegoś fajnego. Wybór jest trudny, bo na Karaibach gdzie nie usiądziecie, tam jest petarda, ale szukam tej największej. Wypatruję stolik na górze i tam idę. Miejscówka na piwko jest naprawdę fajna, z małym, skromnym widoczkiem. Schładzam się tu, czekając na dziewczyny. Po wszystkim trzeba podejść do kasy, powiedzieć, co się wypiło, i zapłacić. Sprzedają tu też t-shirciki, ale to nie moja bajka.

Promenada, wiatrak i zamknięte lokale

Wracamy promenadką w stronę auta. Po drodze mijamy posterunek policji i fajny sklep pamiątkarski, do którego zaglądamy, skoro już tu jesteśmy. Od strony plaży wszystko wygląda ładnie. Adrianka pokazuje holenderski wiatrak, a ja się dziwię, skąd on tutaj. No tak, przecież w tym momencie jesteśmy w Holandii. Trochę inaczej ją sobie wyobrażałem, ale ta też mi się podoba.

Przypominamy sobie, że Adrianka do samego końca nie wiedziała, dokąd leci, więc się nie przygotowała. Wylądowała i nadal nie wiedziała. A kiedy powiedziałem jej, że lecimy do Rio de Janeiro, była smutna.

Dochodzimy do Sea Palace Resort. Obok dużego hotelu, który zarabia mnóstwo kasy, stoi budyneczek, który się chyli. Takie tu są skrajności. Zataczamy koło i okazuje się, że dzisiaj wszystko jest zamknięte. Chyba trzeba czekać na cruzy: jak przypłyną, wszystko będzie otwarte i miasto zatętni życiem. Dużo wskazuje na to, że jutro wylądujemy tu jeszcze raz. Z tego miejsca dobrze widać też górkę, z której zjeżdża się na zipline, choć dźwig delikatnie ją zasłania.

Maho Beach: tablica przylotów i walka o stolik

Plan mamy prosty: z rana jakaś atrakcja, po południu samoloty, i tak codziennie, aż do znudzenia. Chociaż nie wiem, czy mi się to znudzi. Na Maho Beach część lokalu jak zawsze jest zamknięta, a szanse na krzesełko są marne, więc trzeba czekać i szukać. Za to wisi tu tablica z rozkładem: o której przylatują jakie samoloty. Można sobie zrobić zdjęcie. Najlepszy jest Air France o 5:35, więc na niego się zaczaimy.

Idziemy poczuć wiatr we włosach. Najpierw do startu szykuje się maluch, po którym nie ma co wiele oczekiwać. Potem jest ogień: samolot podchodzi do lądowania bokiem, a pierwszy złapany z bliska od razu okazuje się wielką maszyną. Ja w tym czasie zaklepuję stoliczek, bo o miejsce w pierwszym rzędzie z widokiem na samolociki jest tu niemała walka. Udaje się. Siedzimy, pijemy piwko, z jednej strony zachód słońca, z drugiej samoloty. Latają non stop: jeden wylądował, a na horyzoncie już następny. Jeden leci tak nisko, że widać, jak pilot macha.

Wieczór w beach barze przy basenie

Wieczór spędzamy w naszym beach barze przy baseniku. Biegnę zająć miejsce i wybieram stolik na zewnątrz, dla naszej czwórki. Szybko jednak zmieniamy go na miejsce w środku, bo zaczyna wiać i trochę się przestraszyłem: deszcz potrafi tu spaść znienacka. W środku jest bardzo ładny klimacik, nastrojowo, takie romantico. W karcie jest pizza, którą już tutaj testowałem. Adrianka chciałaby kalmary i słyszałem, że też są. Do tego koktajle.

Z tego filmu

  • Philipsburg oglądamy w dniu, kiedy nie ma ludzi: na ulicach jest spokój, a lokale są zamknięte. Miasto ożywa, gdy przypływają wycieczkowce.
  • Poza główną promenadą jest druga, mniej turystyczna, a przy Old Street i w bocznych uliczkach jest mnóstwo kolorowych zakątków na zdjęcia.
  • W barze ze stolikiem na górze i widokiem na morze po wszystkim podchodzi się do kasy, mówi, co się wypiło, i płaci.
  • Przy Maho Beach wisi tablica z godzinami przylotów. Warto zrobić jej zdjęcie i zaplanować oglądanie samolotów.
  • O stolik w pierwszym rzędzie z widokiem na lądowania i zachód słońca trzeba powalczyć, a część lokalu bywa zamknięta.

Film

Film odtworzy się z YouTube po kliknięciu. Otwórz na YouTube