Philipsburg bez wycieczkowców: pamiątki i zamknięte muzeum Yody

Jedziemy przez wyspę na kolejny punkcik widokowy. Mamy farta, bo nie ma żadnych autokarów: dzisiaj przypływają tylko małe cruzy. Na miejscu czeka nas mini trekking. Adrianka jest już cwana i zawsze bierze adidaski, żadnych klapeczek, bo życie ją nauczyło, że nigdy nie wiadomo, na jaką drogę wejdzie. Julka jest z nami pierwszy raz, więc idzie w klapkach.
Punkt widokowy, na którym wieje niemiłosiernie
Muszę powiedzieć, że na Saint-Martin takich punkcików jest bardzo dużo. Z tego mamy widok na zakłady chemiczne, a zaraz za nimi na cmentarz. Wieje niemiłosiernie, więc trzymam czapeczkę i nie mam bladego pojęcia, czy będzie mnie w ogóle słychać. Podchodzę jeszcze kawałek, żeby pokazać wam prywatną strefę. Budują się tam domki i każdy ma swój basenik. Trzeba też mocno wypatrywać iguan.
Philipsburg: cmentarz, morze i dwa światy
Dotarliśmy do Philipsburga, czyli stolicy holenderskiej strony wyspy. Dziś jest dzień kupowania pamiątek. Żarty żartami, ale Julka załapała już katar od klimatyzacji i smarka cały czas. Zatrzymujemy się przy cmentarzu. Ja cmentarzy nie zwiedzam, ale to, jak wyglądają, też świadczy o kulturze danego narodu. Ten jest dosyć oryginalny i daje mega kadry do zdjęć: zatrzymujecie się samochodem, wychodzicie i od razu jest widoczek. Trochę przypomina mi to Grecję.
Kawałek dalej ukazuje się morze i to właśnie nazywa się Karaiby. Nie mogę się nachwycić, jak tu jest nieziemsko. Adrianka z wrażenia powiedziała brzydkie słowo, które wypikam. Obok stoi domek do wynajęcia na Bookingu. Po holenderskiej stronie też są dwa światy: stare budynki, w których mieszkają rodowici mieszkańcy, i budynki dla turystów, dopieszczone na tip-top. Luksus przeplata się tu z oryginalną miejską architekturą. Mijamy normalny, fajny, wcale nieduży domek, knajpkę, która będzie otwarta wieczorem, i domek, który już po prostu nie żyje. Jeszcze nie doszliśmy do miasteczka, a robimy foty jak japońscy turyści.
Fotostopy i wspomnienia z cruzów
Przy promenadce robimy dłuższe zatrzymanie, bo to ewidentny fotostop. Gra muzyka jak z Jamajki i jest tu taki luz, że zaczyna mi brakować słów. To miejsce, do którego się przyjeżdża i zostaje. Nakręcam dużo, także dla siebie, żeby mieć wspomnienia, bo nie wiem, czy przyjedziemy tu jeszcze raz. Chodzi nam co prawda po głowie rejs statkiem. Mamy za sobą 13 rejsów wielkimi cruzami, w pewnym momencie chcieliśmy od tego odpocząć i zaczęła się nasza era kampera.
To pierwsze zwiedzanko miasta, takie na rozeznanie. Reszta ma ambitne plany i chce zwiedzić całą wyspę, a ja wolę na spokojnie chodzić uliczkami i oglądać architekturę. Przy okazji wyjaśniam, o co chodzi z pędzącym nosorożcem: powiedziałem komuś, że boję się Adrianki, bo jak się wkurzy, to jest właśnie jak pędzący nosorożec. Po drodze wszystko jest wyzamykane, jakby mieli sjestę, zupełnie jak w covidzie. To miasto żyje, jak przypływają cruzy. Dochodzimy do najbardziej kultowego miejsca: zegara w Philipsburgu i najstarszego kościółka, przy którym robimy pamiątkowe zdjęcie.
Koszulki, diamenty i Yoda, który nie pracuje
Robimy pierwsze rozeznanie pamiątkowe. W jednym sklepiku t-shirciki są już fajniejsze, a czapeczki porządne, z siateczką. Szukam też patchesa na bluzę, bo jak wiecie, obszywam sobie bluzy. Dalej są same sklepy jubilerskie i naganiacze, a diamentowych sklepów jest tyle, jakby mieli tu kopalnię diamentów. Na koszulkach wszędzie jest napis Maarten. Pamiętajcie: Sint Maarten to strona holenderska, a Saint-Martin francuska. Kiedy ulica jest pusta i stajecie do zdjęcia z napisem, z każdej strony wychodzą statyści.
Sprawdziliśmy w internecie, kiedy najlepiej tu wpaść, i wyszło, że w sobotę przypływają tylko cztery małe statki. Stąd spokojny spacerek bez tłumów. Gdy przypływają cztery duże cruzy, jest tu 15 tysięcy ludzi i wszystko tętni życiem. Część sklepików po drodze ma ordynarną chińszczyznę, część porządniejszą, ale oryginałów tu nie ma. Te rzeczy bez problemu kupicie na AliExpressie.
Główną atrakcją miało być muzeum Yody, bo jestem psychofanem Gwiezdnych Wojen. Moja bajka właśnie minęła. Facet mówi: jak przypływają cruzy, to tu jestem, a jak ich nie ma, to nie pracuję. Zobaczę je więc tylko wtedy, gdy przypłyną duże cruzy. Obok jest Piranha Joe, duży sklep z pamiątkami, i tam kupujemy pierwszy t-shirt. Do upolowania zostały jeszcze czapeczka i patches.
Z tego filmu
- Na punkt widokowy prowadzi krótkie podejście, na które lepiej założyć sportowe buty. Podczas naszej wizyty bardzo mocno wieje.
- Przed przyjazdem do Philipsburga sprawdziliśmy w internecie przypłynięcia wycieczkowców i wybraliśmy sobotę, kiedy przypływają tylko małe statki.
- W dniu bez dużych cruzów miasto jest spokojne, ale wiele sklepów i lokali jest zamkniętych.
- Muzeum Yody było zamknięte: właściciel pracuje wtedy, gdy przypływają wycieczkowce.
- W turystycznej części dominują sklepy jubilerskie i pamiątkarskie. Pierwszy t-shirt kupiliśmy w Piranha Joe.