Plaża Ghjunchitu, oliwa z Balagne i kolacja w L’Île-Rousse

Dziś mamy dwie misje: zobaczyć plażę, którą polecili nam widzowie, i kupić korsykańską oliwę z oliwek. Na obie jedziemy skuterami.

Ghjunchitu

Dojazd do plaży Ghjunchitu to typowo vanliferska, wąska droga. Kamperem nie ma tu czego szukać, w grę wchodzą rowery, skutery albo małe auta. Na miejscu jest knajpka i restauracja z widokiem na plażę, w klimacie hawajskiego luzu. Można tu po prostu siedzieć i się chillować. Ciekawostka: z naszego kempingu da się tu dojść pieszo ścieżką wzdłuż wybrzeża, bez skutera i roweru. Dlatego zamiast siedzieć przy kamperze, lepiej przyjść tutaj. Za cynk bardzo dziękujemy widzom.

Po oliwę w góry

Na Korsyce rosną bardzo stare drzewa oliwne. Słyszeliśmy, że niektóre mają ponad 2000 lat. Oliwa z nich to dla wielu osób jeden z powodów przyjazdu na wyspę i podobno przyjeżdżają po nią nawet autokary z wycieczkami. Jedziemy około 20 km pod górę w głąb Balagne. Po drodze trafiliśmy na punkt widokowy, z którego widać nasz kemping, plażę i L’Île-Rousse. Okazało się, że to, co wzięliśmy za trawnik, było dachem domu.

Na miejscu, przy szyldzie Secret Balagne, nie można nagrywać ani robić zdjęć w środku, więc pokazujemy tylko wejście. Oliwę kupiliśmy, a po drodze tylko raz pomyliłem zjazd na rondzie.

Wieczór w L’Île-Rousse

W miasteczku obowiązuje zasada, której nie da się obejść: restauracje otwierają się o 19:00, a kuchnia i tak rusza później. Mamy więc wymuszony spacer. Po sklepach z dwustronnymi ręcznikami, po ulicy, gdzie wszystko kosztowało po 25 €, a na placu oglądamy grających w bule. Artur wyjaśnił zasady: każdy ma trzy kule i rzuca tak, żeby znaleźć się jak najbliżej małej kulki, a wybicie kuli przeciwnika jest jak najbardziej dozwolone. Dalej od centrum jest taniej, bliżej ryneczku drożej.

Na kolację wróciliśmy do pizzerii z poprzedniego wieczoru, bo pizza była tak dobra, że chcieliśmy jej znowu. Na stole wylądowały diavola, parmeńska, truflowa i focaccia z mozzarellą bufalo. Kto jest na diecie, ten zamawia sałatkę Cezar.