Saint-Martin: zipline Flying Dutchman, małpy przy kolejce i kadr roku

Mamy kolejny piękny dzień, więc najpierw pokazujemy wam, jak mieszkamy. Nasz pokój jest na parterze. Okna są pozamykane, ale tutaj wszędzie są zamknięte, bo mamy od 25 do 30 stopni. Na niebie są chmury i można by powiedzieć, że dzień jest pochmurny, ale tak naprawdę nie jest. Kiedy chmurka zasłoni słońce, to jest taka chwila wytchnienia. Wilgotność jest olbrzymia, więc jest parno, duszno i gorąco. Do plaży mamy niecałe 100 metrów. Cen w ośrodku nie podam, bo są różne. Banany rosną w zasięgu ręki, więc jak ktoś lubi bananka, to po drodze na plażę może sobie zerwać.

Basen, karaibski bar i nasza plaża

Przy basenie oprócz emerytów nie ma nikogo, za to ptaki drą się tak, że głowa mała. Jest też to, co starzy bywalcy lubią najbardziej, czyli karaibski bar. Wygląda nieziemsko, a obsługa dopiero rozkłada stoliki. Przechodzimy przez niego na plażę. Codziennie rano przyjeżdża tu traktor, który rozgarnia piasek i układa go w takie grządki. Plażę nazywam prywatną, bo każdy resort ma tu swoją. Publicznych plaż na Saint-Martin jest bardzo mało, chociaż te najważniejsze i najbardziej spektakularne są publiczne. Na wprost jest lotnisko i czasem widać startujące samoloty, ale mimo to panuje błoga cisza. To nie są klimaty, gdzie cały czas dudni muzyka.

Wczoraj zakończyliśmy wieczór na pizzy. Zamówiliśmy dwie duże pizze, tiramisu na deser i piwko. Rachunek wyniósł 53 dolary (listopad 2026). Na tej wyspie po holenderskiej stronie płaci się w dolarach, a po francuskiej, gdzie teraz śpimy, w euro. To jest genialne, bo po menu od razu wiecie, po której stronie jesteście. Myślałem, że mamy tu bardzo dużo czasu, a okazuje się, że miejscówek, w których warto spędzić czas, jest cała masa.

Najbardziej stromy zipline i dlaczego Adrianka zostaje na dole

Jedziemy na najbardziej stromy zipline na świecie, praktycznie pionowo w dół. Na razie czuję ekscytację. Stres pewnie przyjdzie, jak zobaczę to wszystko na górze. Adrianka mówi, że stresuje się za nas. Ona nie jedzie, bo ma lęk wysokości. Ten lęk czasem działa, a czasem nie, i nigdy nie wiemy, od czego to zależy. Mogłaby dostać na górze ataku paniki, więc woleliśmy nie ryzykować. Z daleka widać szczyt i domek, z którego będziemy zjeżdżać.

Na miejscu wszystkim zajmuje się Julia. W rozmowie o biletach padają różne kwoty: 99, 109 i 110 dolarów na osobę, w tym ze zniżką 10% (listopad 2026). Atrakcja za 110 dolarów do tanich nie należy. Na rękę dostajemy opaskę. Pani na dole mówi, że można jechać z kamerką, a na YouTubie też widziałem nagrane zjazdy, więc liczę, że uda mi się to sfilmować.

Kolejką na szczyt: iguany, małpy i mocny wiatr

Na górę jedziemy kolejką. Już na dole widzimy wielkie iguany. Czas wjazdu jest jak w Szczyrku, tylko słońce tak nie smali. Po drodze mijamy panią przewodnik i pana, który wykupił trekking. W drzewach siedzą małpy, cała masa. Jedna przygląda się nam z bliska, ale nie skacze, bo one już to znają. Po drodze mamy przesiadkę na drugą, krótszą kolejkę. Z góry świetnie widać lotnisko, akurat kołuje samolot. Konstrukcja jest już stara i zardzewiała.

Na szczycie jest przepiękny punkt widokowy. Widać statki wycieczkowe, chyba przypłynęło MSC, a na wprost wyspę Anguillę. Wieje niemiłosiernie, przypomina mi to Islandię. Mimo to warto poświęcić się dla takich chwil. Nagrywam wszystko dla Adrianki. Trafia nam się też kadr z lądującym samolotem, który od razu nazywam zdjęciem roku. Ciężko będzie mi go przebić.

Bar na górze, kolejka ze statku i zakaz nagrywania

Na górze jest jeszcze bar, a z takiego baru nie można nie skorzystać. Ja nie mam pieniędzy ani telefonu, bo wszystko zostawiłem Adriance, więc płaci Douglas telefonem. Piwo kosztuje 5 euro, a drinki po 10 euro (listopad 2026). Grają muzykę i serwują rumy, czyli to, co lubię najbardziej. Dopiero tu orientujemy się, że cały ten tłum to kolejka do zjazdu, bo przyjechała wycieczka ze statku. Adrianka myśli, że szybko obskoczymy to tam i z powrotem. Moja rada: przyjedźcie przed wycieczkowcami, na najwcześniejszą godzinę, jaka jest możliwa.

Czekając, podglądamy przygotowania. Każdy dostaje na głowę siateczkę. Do siedziska staje się, kuca i wsiada, a obsługa was zapina. Przy starcie stoi gość z GoPro w rękach. Julka czeka w kolejce z Douglasem, a ja jadę sam, bo Adrianka nie pojechała. Skanujemy jeszcze kod QR i stoję w blokach startowych. Przy samym starcie pan każe powyłączać telefony, GoPro, wszystko. Całego zjazdu nie można nagrywać, choćby nie wiadomo co, więc nie próbujcie obejść systemu. Szkoda, ale emocje są petarda i naprawdę warto. Mieliśmy pecha z wycieczką ze statku, bo gdybyśmy jechali teraz, bylibyśmy praktycznie sami.